Ikebana opent mijn ogen. Één opdracht, de uitwerking honderd keer anders.
Tijdens mijn studententijd in Nijmegen in de jaren '80 ben ik met
ikebana begonnen. Naast mijn studie Nederlands wilde in mijn vrije tijd ‘iets
met bloemen’ doen. Ik had enige ervaring met westers bloemschikken.
Bij cultureel centrum De Lindenberg werd een ikebanacursus aangekondigd.
Ik wist niet wat het was maar het had in mijn ogen te maken met zoiets als
oosters bloemschikken, less is more. Het bleek een schot in de roos te zijn, al kostte het enige tijd om de
westerse trekjes af te leren. Het leerproces was om meer ruimte te laten in
mijn arrangementen, het toepassen van de kunst van het weglaten.
Vooral de filosofische elementen spraken mij aan en de ruimte die er bij
de Sogetsuschool is voor vrije schikkingen en abstract ikebana. Het bezig zijn met ikebana is voor mij een manier om ‘uit je hoofd te
komen’ en me volledig te focussen: kijken, ideevorming en uitvoering. En vooral
goed blijven kijken tot er een harmonieus geheel ontstaat.
Mijn verhuizing naar Utrecht bracht me daarna in contact met nieuwe
docenten voor lessen, inspiratie en uitwisseling. Ikebana nam naast mijn werk
in het onderwijs eenbelangrijke
plaats in. Ik gaf workshops voor de Nederlandse Ikebana Vereniging, de SogetsuBracht Nederland en Ikebana International.
Na mijn pensioen ben ik gaan lesgeven aan beginners en gevorderden.
Inmiddels heb ik een tweedegraads bevoegdheid als docent (Nikyu Shihan Sanyo) en sta geregistreerd bij de Sogetsu Teachers Association in Japan.