Jenny Schlatter

Emoties duiken de hele dag door op. Op je werk, thuis aan tafel, tijdens een wandeling. Vaak merk je ze pas op als ze groot worden, maar ook de kleine sturen waar je aandacht naartoe gaat, wat je beslist en hoe je op anderen reageert. Toch leren we op school jarenlang geschiedenis, wiskunde en grammatica, en bijna niets over het onderwerp dat in elk moment van ons leven meespeelt. Daar wil ik als psycholoog graag iets aan doen.

Ik studeerde Psychologie in Groningen en Utrecht en volgde daarna een uitgebreide coachopleiding. Therapeut worden heeft me nooit getrokken. Mijn interesse lag altijd bij preventie: mensen iets meegeven waarmee ze gezond en veerkrachtig blijven, in plaats van pas in beeld te komen als ze vastlopen. Steeds weer kwam ik dan uit bij emoties. Inmiddels geef ik in Utrecht trainingen over emoties onder de naam The Emotional Gym.

Wat ik zo mooi vind aan emoties, is dat ze je iets vertellen over wat je belangrijk vindt en wat je nodig hebt, van jezelf en van de mensen om je heen. Die steek van jaloezie als een vriendin iets bereikt, kan je bijvoorbeeld laten zien wat je zelf eigenlijk heel graag wilt. Tegelijk zie ik steeds weer dat begrijpen alleen niet genoeg is. Je kunt precies weten wat je voelt en waarom, en in het moment toch weer snauwen, dichtklappen of ja zeggen terwijl je nee bedoelt.

Kennis over emoties blijft vaak hangen in wetenschappelijke artikelen of in de therapiekamer, terwijl iedereen er elke dag mee te maken heeft. Die kennis wil ik toegankelijk maken, zonder het simpeler te maken dan het is. In mijn lessen laat ik je kennismaken met verschillende theorieën, van de Nederlandse emotiepsycholoog Nico Frijda tot nieuwe inzichten uit de neurowetenschap, en wissel ik dat af met kleine, laagdrempelige oefeningen. Zo hoor je niet alleen hoe emoties werken, maar ervaar je het ook even zelf. Je hoeft niets te delen en er is geen goed of fout. Nieuwsgierigheid is genoeg.