Josette Jansen

In 2017 startte ik met de opleiding tot biografisch coach. Ik was toen 48, moeder van twee pubers en werkte precies tien jaar zelfstandig als scriptiebegeleider van hbo-studenten, een vak waar ik met mijn journalistieke achtergrond min of meer toevallig in terecht was gekomen. Vanaf de eerste student die ik begeleidde, was me duidelijk dat de schrijfvaardigheid niet het werkelijke probleem veroorzaakte. Wel lukte het me om deze jongvolwassenen in beweging te krijgen en hun eigen mogelijkheden te laten benutten. Dat gaf me meer voldoening dan alles wat ik daarvoor had gedaan

Toen binnen het onderwijs de accreditatie commissies steeds meer invloed kregen, begon het bij mij te wringen. Nóg betere criteria en beoordelingsinstrumenten zouden naar mijn idee niemand te goede komen. Ik ging op zoek naar een opleiding waar de mens zelf centraal stond en ik 'het mens-zijn' methodisch kon leren benaderen. Dat werd het Instituut voor Biografiek.

Nooit had ik gedacht dat ik door de opleiding zo anders naar mijn eigen verleden zou gaan kijken. Ik had immers al behoorlijk wat therapieën achter de rug. Juist kleine concrete herinneringen bleken verassend veel te vertellen. En door gestructureerd gewoontes en rituelen in kaart te brengen, kreeg ik allerlei nieuwe inzichten in patronen die ik gedurende mijn leven had ontwikkeld. Sommige dienden me allang niet meer. Gelukkig heb ik die alsnog kunnen loslaten. Mijn leven is dan ook behoorlijk veranderd gedurende de vierjarige opleiding.

In de opleiding tot biografisch coach vond ik een mensbeeld en een methodiek voor iets wat ik al langer zelf zo ervoer: we ontwikkelen ons aan het leven. Aan wat ons overkomt, aan wie we ontmoeten, aan de keuzes die we maken en aan de manier waarop we daar later opnieuw naar durven kijken. Niet de ervaring zelf bepaalt onze ontwikkeling, maar wat we ermee doen. De ontwikkeling die ik doormaakte in mijn rol als moeder heeft angst én vreugde gebracht. Ook de lessen van mijn scheiding en burn-out had ik bij nader inzien niet willen missen. In iedere levensfase kunnen we opnieuw kijken naar wat we hebben meegemaakt en daar iets nieuws in ontdekken of verwerven. Het leven geeft ons het materiaal; wat we ermee doen, is onze ontwikkeling

Natuurlijk heb ik nog steeds mijn worstelingen en blijft het leven ‘gedoe’. Wél is mijn leven is veranderd door de biografiek. Naast een aantal 'verkeerde gewoontes' die ik heb veranderd, ben ik het dagelijks leven anders gaan ervaren. Ook als het schuurt of tegenzit, kan ik het meestal toch als avontuur zien. Ik ben meer een levenskunstenaar geworden en ben hoe dan ook blij ben dat ik het leven mag beleven. Dat gun ik iedereen.